Kaspar Mengelberg, psychiater, Amsterdam
www.devrijepsych.nl 

Met belangstelling volg ik uw conflict met de Gemeente Rotterdam inzake de meldcode huiselijk geweld. Ik acht het onjuist dat de wethouder in verband hiermee de subsidie aan uw instelling heeft ingetrokken.

Genoemde code is om meerdere redenen schadelijk. Zij zal er onder meer toe leiden dat de actief bij dit geweld betrokkenen noodzakelijke hulpverlening zullen mijden en hun slachtoffers van hulpverlening zullen (doen) afhouden.

Het is te betreuren dat tot nu toe, bij mijn weten, zich niet meer instellingen tegen de invoering van deze code verzet hebben. Ik zie hier een analogie met onze situatie. Wij psychiaters en psychotherapeuten verzetten ons sinds jaren tegen de DBC-systematiek. Ook wij ontberen de steun van onze beroepsverenigingen en van veel collegae. Ik vermoed vergelijkbare oorzaken. Men stelt onvoldoende grenzen omdat men alleen hierdoor, naar men ten onrechte meent, goede relaties met financiële en beleidsmatige machthebbers kan onderhouden.

Zowel het beleid van deze machthebbers als de onvoldoende grensstelling door professionele organisaties en individuen veroorzaken de om zich heen grijpende epidemie van beleidsverwondingen. Preventie en bestrijding zijn dringend noodzakelijk.

-----------------------

anoniem:

• Kan een hulpverlener nog wel onbevangen en onafhankelijk (en dus goed) zijn/haar werk doen wanneer hij/zij de druk voelt om de signalen van geweld te melden? Veliest hij daarmee niet het vertrouwen vanzijn patient???
• Durft een patient nog we het achterste van zijn/haar tong te laten zien wanneer hij weet dat zijn informatie dan 'op straat' komt te liggen?
• En als een patient niet het achterste van zijn tong laat zien, dan kan een hulpverlener toch nooit adequate hulp bieden? In dat geval zou de meldcode zelfs een averechts effect kunnen hebben ! Signalen worden door de hulpverlener niet opgepikt omdat de patient niet alles durft te melden, hulpverlener kan dan geen adequate zorg verlenen met in het uiterste geval ernstige gevolgen.

In dit geval is de pschychiatie niet te vergelijken met pak 'n beet een chirurg. Deze laatste heeft een heel andere verantwoordelijkheid. Je kan dus niet alle hulpverlenende instanties zonder meer op 1 hoop gooien. 

-----------------------

anoniem:

Uw initiatief om op 27 mei a.s. in het WTC te Rotterdam een krachtig STOP te laten horen sprak mij bijzonder aan Graag wil ik dat met onderstaand bericht nog eens ondersteunen.

In een filosofenclubje waar ik deel van uitmaak lezen we op dit moment het boek "Verantwoordelijkheid en oordeel" van Hannah Arendt. Het is een bundel van essays en lezingen waarin deze Duitse filosofe onder meer verklaringen zoekt voor de snelle verwording in de jaren 30 van de Duitse natie van een min of meer democratische staat naar een crimineel systeem. Hoe een heel volk gezien moet hebben hoe de moraal en de daaruit voortvloeiende wetgeving afgleed naar een onmenselijke dictatuur, zonder dat er tegen werd opgestaan.
Een associatie met de beschouwingen van Hannah Arendt kwam in mijn hoofd op tijdens een voordracht van een Nederlandse ethica/filosofe Marlies van der Zande van de Universiteit van Tilburg voor de Sectie Zorg en Welzijn van de Vereniging van Bedrijfskundig Ingenieurs (TUE) over kwaliteit van zorg. Ook daar kwam de vraag op "wat te doen tegen de toenemende administratieve lastendruk op de werkvloer".
Het bracht me op de metafoor van de apenkooi. We sluiten apen (maar ook heel veel mensen) op omdat ze onaangepast gedrag vertonen waartegen we onszelf moeten beschermen (risicoreductie). Eigenlijk zijn we in onze samenleving bezig om onszelf te "kooien" in een dicht traliewerk van regels en voorschriften, uit vrees voor "onaangepast" gedrag, (in de zorg) van professionals en bestuurders. We keren het fundament van onze rechtstaat, je bent onschuldig zolang het tegendeel bewezen is, volledig om: je bent "fout" tenzij je kunt aantonen dat je dat niet bent (door te voldoen aan een woud van regels, voorschriften, verantwoordingsverplichtingen).

Het lijkt me fantastisch als uw initiatief zou kunnen leiden tot een tegenbeweging. Het wordt hoog tijd dat bestuurders en medewerkers in de gezondheidszorg een halt toeroepen aan het politieke uitgangspunt dat die frauduleus, incompetent, inefficiënt en nog meer slechts is. Het wordt tijd dat de zorg laat zien wat ze economisch betekent voor de samenleving, door het verminderen van het verlies aan direct (werkenden) en indirect (niet werkenden met werkende naasten) economisch potentieel.
Mijn vader bracht 3 jaar in een verpleeghuis door, onder in de ogen van mijn moeder en van mijzelf en 7 economisch potentiële broers en zussen, met dito aanhang zorgwekkende omstandigheden. Hoeveel kostbare tijd en aandacht (geestelijk potentieel) ging in die jaren van al die economisch potentiële mensen niet verloren aan de zorg om het welzijn van mijn vader, die te zorgbehoeftig was om thuis te kunnen verzorgen.

In relatie hiermee, maar vanuit een andere invalshoek, fascineert het me professioneel in hoge mate hoe weinig in de zorg geïnvesteerd wordt in collectieve kracht van professionals. Ik heb in ziekenhuizen (als manager) en in het verpleeghuis van mijn vader, gezien hoe de mensen op de werkvloer telkens weer tamelijk individualistisch en "eenzaam" worstelen met de verantwoordelijkheid die zij krijgen toegedicht van patiënten of van hun naasten voor de kwaliteit van de zorg. Een verantwoordelijkheid die ze niet individueel kunnen dragen, maar waarin ze zich gesteund zouden moeten weten door gezamenlijke keuzes (en dus niet de keuzes van managers) die gemaakt worden ten aanzien van de inzet van schaarse middelen. Als ze die keuze gezamenlijk maken, zullen ze ook bereid zijn er gezamenlijk voor te staan en voor te gaan.

-----------------------

anoniem:

Naar aanleiding van uw optreden in Nova, bij deze mijn instemming met zowel uw analyses als de concretisering in de weigering de meldcode in te voeren.
Het ware te wensen dat onze beroepsorganisaties ook eens de stap van conformeren, -of zelfs aan de verkeerde kant van de vergadertafel aanschuiven-, naar een principiele beroepspolitieke stellingname maakten, en de kastanjes niet door enkele individuen uit het vuur lieten halen. Helaas en inderdaad het rapport Dijsselbloem is volledig van toepassing.